mahabang pahinga...

wow... pagkatapos nang halos ilang buwan nang pagmumukmok, at pagkalugmok sa kung ano anong bagay, nakaka smile pa rin, kaya lang wala pa ring oras para makapagsulat,...

week end na

haaaay salamat week end na ulet, makakapagpahinga na rin sa wakas mula sa mga nakakarinding reports, nakakatulirong memo, at kung ano ano pang mga pinaggagawa sa opis, kasama na dyan ang bagong lay out nang friendster at face book, mga ieedit na entries para sa BLOG, at siyempre isabay na rin dyan ang pagkikipag chat. O di ba? sobrang busy talaga sa opis, kung minsan nga tapos na pala lunch break di ka pa nakakain, kasi yung ka chat mo ayaw paawat, tapos itutuloy mo pa yan pagdating sa bahay, ang dami talagang ginagawa sa opis at kelangan talaga nang matindi tinding pahinga pagsapit nang week end.

Pero nakakapagpahinga ka ba talaga kapag week end?

Sa dami nang labahin, lilinisin, kukumpunihin, at kakalikutin tapos na pala ang week end di ka pa rin nakapagpahinga, at bago mo pa mapansing pagod ka pa rin nasa opis ka na ulet at binabalikan na ang mga hindi natapos na report, mga di pa nabasang memo, ang di mo natapos na layout nang friendster at facebook, tapos ayan na yung ka chat mo, may kasama pang buzzz .

Parang wala din di ba?

Bakit kaya di nalang palitan ang pangalan nang week end, imbes na SABADO at LINGO, gawin nating SALABA, SALINIS, SAKUMPUNI,SAKAKALIKUTIN, SAPLANTSAHIN.

Naisip ko lang... Naisip mo na rin ba?.... aheheks...

(BRB) emo mode muna...

Bakit kaya ano? dumarating tayo sa mga pagkakataong parang pagod na pagod ka na? Yun bang tipong isang hakbang pa at babagsak ka na.

Ang dami mo pang nais gawin pero di na kaya nang iyong katawan, gusto mo mang matapos ang iyong mga nasimulan pero wala na, ubos na ang iyong lakas at di ka na makakilos. Uupo ka na lang ba at hayaang lumipas ang oras?

Masarap magpahinga kaibigan, ang hindi muna magisip at hayaang gumalaw ang mundo nang di ka kasama, subalit kapag napagiwanan ka na nang panahon, may lakas ka pa kayang humabol?

Napakabilis na nang pagikot nang mundo ngayon, minsan ka lang malingat ay malayo na ang iyong dapat habulin, paano nalang kung hahayaan mong lumakad ang panahon na hindi ka kasama? May lakas ka pa kayang habulin ang nagdaan?

Nakakalungkot mang isipin subalit wala na tayong panahong magpahinga. Wala na ang mga panahong pwede kang maupo at magmuni muni at isipin ang bukas. Ang bukas ay naririto na, kailangan mong lumakad, lumaban o mapagiiwanan ka nang panahon.